wiedzaiswiat.npx.pl
Strona Główna Artykuły Download Linki Kategorie Newsów Kontakt Szukaj Maj 27 2018 13:55:57
wersja językowa
Człowiek
ewolucja człowieka
europejczyk paleolitu
zlodowacenie Würm
epoka brązu
epoka kamienia
prehistoryczne drzewo genealogiczne
skamieniałości a ewolucja
ślady przeszłości
W czym tkwi nasza wyjątkowość?
od futra do . . . futra
tajemnice hobbitów
Czas geologiczny a paleontologiczne metody odtwarzania ewolucji
początki naczelnych
australipithecus
Homo
śladami ewolucji
Ardi
antropogeneza
neandertalczyk wciąż zaskakuje
cywilizacje
kultura Vinča
nieznane miasto Majów
Starożytne Indie
skalne miasto
Çatalhüyük
Chiribaya
Sumerowie
Olmekowie - chronologia
Olmekowie
religia Olmeków
rytualne ofiary z ludzi
Majowie - historia w zarysie
Majowie i ich wierzenia
Palenque - wizytówka Majów
filmy
starożytni kosmici - dowód
Poszukując początkó człowieka - wykład Louise Leakey
odyseja rodzaju ludzkiego
tajemnice Majów
początki cywilizacji Majów
prawdziwa Atlantyda
ciekawostki
wielcy i sławni
kobiety
Archeologia i pokrewne
ogólnie
POLSKI TOP 2010
Sukcesy polskich archeologów w 2010 roku
największe odkrycia 2010
słownik archeologiczny
historia archeologii
metody badawcze
DNA z płytki nazębnej
metody datowania w archeologii
wydarzenia
średniowieczny gród w Giecznie
Must Farm
Pierwsze datowanie wikińskiej fortecy
Świątynia Hatszepsut w internecie
nieznane miasto Majów
pałac królestwa Kusz
ludzkie szczątki na poznańskiej budowie
Malowidła z Krainy Wąwozów
grobowiec w Aspen
rysunki z Nazca
najstarszy polski pochówek
Ceratopsy w Korei Płd.
Odkryto tajemnice grobowca sprzed 5 tys. lat
Indianie odkryli Europę
Rzymska łaźnia w Jerozolimie
Luba w Luclear-Art
archeologia podwodna
Heraklejon
norweski projekt
kraina MU
pierwowzór Nautiliusa
podwodna archeologia
gościnny wrak
paleontologia
niedźwiedzie jaskiniowe
mamut z Wysp Lachowskich
skamieniałości a ewolucja
wikingowie w Ameryce
wikingowie w Ameryce cd.
Z Afryki do Europy przez tysiące lat
białko sprzed milionów lat
linki
muzea archeologiczne
wydziały i instytuty
Genetyka
podstawy
struktura DNA
co z tym genem?
kod genetyczny
śmieciowe DNA
problematyczny uracyl
w służbie medycyny
odporność na HIV
badania genetyczne w onkologii
potomstwo dwóch ojców
enzymy żab w walce z białaczką
gen starości
pigułka młodości
genetyka roślin
GMO w rolnictwie
sposób na globalne ocieplenie
ciekawostki
badania genetyczne dawnych mieszkańców naszych ziem
teoria przerywanej równowagi
gen bólu głowy
Ziemia
geologia
główne jednostki geologiczne Europy
od Rodinii ...
słownik geologiczny
wulkany
budowa wnętrza Ziemi
ruch kontynentów
historia Ziemi
od Rodinii ...
Ziemia - alternatywy
Ziemia - alternatywy cd
podział dziejów Ziemi
żyjąca planeta
prądy i wiry
Oczyszczanie powietrza ogrzewa Ziemię
kambryjski wybuch życia
najstarsza woda na świecie
Jaskinie krasowe
sposób na globalne ocieplenie
Lustra i sztuczne wulkany ratunkiem dla Ziemi?
linki
muzea geologiczne
organizacje
wydziały i instytuty
strony prywatne
filmy
Pompeje Dalekiego Wschodu
wiek głupoty
ruch kontynentów
ruch kontynentów


ruch kontynentów




Jeśli spojrzymy na rozłożoną mapę naszego globu, to większość z nas, o ile nie wszyscy, zauważymy pewną prawidłowość, a mianowicie pasujące do siebie linie brzegowe kontynentów. Taka zgodność wschodnich wybrzeży obu Ameryk i zachodnich Europy i Afryki nie jest przypadkowa i przemawia za tym, że Ziemia jest organizmem żywym, ulegającym stałym przemianom, że kontynenty te musiały kiedyś stanowić całość i w wyniku pewnych procesów rozdzieliły się.
Wiele było hipotez na temat ruchu kontynentów. Jedną z pierwszych ogłosił w roku 1858 angielski uczony Antonio Snider-Pellegrini. Mówiła ona o wędrówce kontynentów i powstaniu Oceanu Atlantyckiego na skutek odsunięcia się Europy od Ameryki.
Jednakże pierwszą naukową teorią poziomego przesuwania się kontynentów była ogłoszona w 1912r. Teoria niemieckiego geofizyka Alfreda Lothara Wegenera. Jej podstawą były zarówno podobieństwa geologiczne, powiązania zwierzęce i roślinne wspomnianych kontynentów. Zgodnie z jego teorią, w początkowej fazie życia Ziemi, cała jej powierzchnia pokryta była cienką warstwą granitu, z której powstał pierwszy prakontynent Pangea i praocean, który go otaczał.
Wegener oszacował czas powstania Pangei na 570 – 280 mln. lat temu. Pangea okazała się jednak być kruchym organizmem i zaczęła pękać na mniejsze bloki. Następnie pod wpływem działania sił odśrodkowych, związanych z ruchem wirowym Ziemi oraz wzajemnym oddziaływaniem grawitacyjnym Ziemi, Słońca i Księżyca, zaczęły się odsuwać od siebie.

W wyniku rozpadu i odsuwania się od siebie bloków kontynentalnych Europy i Afryki od bloku amerykańskiego doszło do powstania Oceanu Atlantyckiego. Ocean Indyjski jest efektem przesunięcia się Antarktydy na południe, Australii na południowy wschód, a Dekanu na północny wschód. Ucieczka kontynentów od biegunów w kierunku równika doprowadziła do zderzenia Europy i Afryki, w wyniku czego wypiętrzyły się w Afryce góry Atlas, a w Europie Alpy, Karpaty, Góry Dynarskie i in. Z kolei w wyniku zderzenia Dekanu z Azją powstały Himalaje.

Ale nie tylko wypiętrzenia stanowią widoczny ślad przemieszczania się płyt. Są nimi również wielkie pęknięcia skorupy ziemskiej, wzdłuż których następowały przesunięcia skał i utworzyły się uskoki. Stosunkowo niedawno stwierdzono, że skały mogły się przesuwać nawet na odległość kilkuset kilometrów. Jeden z najwcześniej poznanych uskoków – Great Mor w Szkocji liczący ok. 350 mln. lat ma długość ok. 100km. W strefie tego uskoku postały jeziora Great Glen i Loch Ness. Ta część skorupy ziemskiej nadal się przemieszcza, o czym świadczą niewielkie trzęsienia ziemi co 3 – 4 lata
Ale uskoki występują nie tylko na lądzie. O wiele większe są te na dnie oceanów i mórz. Najdłuższe z nich znajdują się na dnie Oceanu Spokojnego na wysokości San Francisco: uskok Mendocino (ok. 1150 km. Długości) i Murray (850 km.)
Znając wiek skał i wielkość uskoku z łatwością można ustalić prędkość poziomych przesunięć, co już nie jest takie proste przy szacowaniu prędkości aktualnych ruchów. Ocenia się, że Ameryka Północna odsuwa się od Europy o kilka centymetrów rocznie.

Wracając do gór, są one prostopadłe do założonego kierunku dryfu kontynentów. Nie dotyczy to starszych łańcuchów, co Wegener tłumaczył innym położeniem ówczesnych biegunów, a więc i osi obrotu Ziemi, od której przecież zależał kierunek dryfu. Najnowsze badania nie tylko potwierdzają teorię Wegenera, ale idąc dalej przewidują przyszłe ruchy kontynentalne, które jak już wspomniano, zależą od magnetyzmu Ziemi. Jest ona ogromnym magnesem, którego bieguny w ciągu milionów lat zmieniały położenie. Ślady tych zmian można dziś odczytać w skałach magmowych. Dzięki takim odczytom wiadomo m. in. że na początku ery paleozoicznej Australia znajdowała się w strefie równikowej. Później zaczęła się przemieszczać w kierunku bieguna południowego z prędkością 1 cm. na rok. Znacznie przyspieszyła pod koniec karbonu osiągając 10 cm. na rok.
Istnieją skały świadczące o tym, że Australię pokrywał ogromny lodowiec. Później zaczęła się przesuwać z powrotem w stronę równika, aż do chwili obecnej.

Dziś pole magnetyczne Ziemi ma przed nami coraz mniej tajemnic. Dzięki występującym minerałom o właściwościach magnetycznych odtworzono pole magnetyczne z odległej przeszłości.
Żeby przybliżyć temat, wyjaśnijmy: w czasie zastygania skał magmowych kryształy minerałów wrażliwych na pole magnetyczne musiały się układać w sposób uporządkowany, zgodny z położeniem biegunów i przebiegiem linii sił pola magnetycznego Ziemi. Dzięki temu cała skała nabierała właściwości magnetycznych. Nazywamy to magnetyzmem szczątkowym lub pozostałością magnetyczną.
Magnetyzm i struktura minerałów, które się krystalizowały w odległych epokach, pozwala określić ówczesne położenie biegunów ziemskich. Skały z tych samych epok wskazują to samo ułożenie biegunów Ziemi, natomiast skały z różnych epok świadczą o tym, że bieguny się przesuwały o tysiące kilometrów (kiedyś były nawet w pobliżu dzisiejszego równika).

Przypomnijmy, iż Wegener swoją teorię opierał na powiązaniach m. in. świata zwierzęcego i roślinnego. Całkiem słusznie uważał, iż mało prawdopodobne jest, by ewolucja na odległych od siebie kontynentach przebiegała w ten sam sposób i w podobnym tempie. Formy życia musiałyby mieć wspólnych przodków na wspólnym obszarze. Inaczej rzecz ujmując – musiałyby pochodzić z jednego lądu.
Analiza skamieniałej fauny i flory potwierdza teorię Wegenera. Dowodów na łączność Ameryki Północnej i Europy w Dewonie (395 -345 mln. lat. Temu.) dostarczył bujny rozwój czworonożnych kręgowców, których liczne ślady znaleziono tylko na tych dwóch kontynentach.
Ok. 220 mln. lat temu na półkuli południowej rosły typowe formy roślinne, które nie mogły przedostać się na inne kontynenty. Stąd wniosek, że w tym czasie Półwysep Indyjski musiał mieć połączenie z kontynentami półkuli południowej, natomiast był oddzielony od Azji, gdzie roślinności tej brak.

Dowodem na połączenie kontynentów są również zwierzęta żyjące dziś np. muchówki, występujące w Ameryce Południowej, Nowej Zelandii i Australii od 280 mln. lat. Ponieważ organizmy takie nie są w stanie pokonać oceanów, stąd wniosek, że powstały i rozwijały się na wspólnym kontynencie.

Badając i analizując rozmieszczenie kopalnej flory i fauny, a także osadów soli, osadów lodowcowych i raf koralowych, możemy wyciągnąć wnioski o istniejących w przeszłości warunkach klimatycznych, a także z dużym prawdopodobieństwem określić szerokość geograficzną, pod jaką te obszary mogły się znajdować w dawnych okresach geologicznych. A często były w zupełnie innym miejscu niż obecnie, co można wytłumaczyć jedynie przemieszczaniem się kontynentów lub ich części względem biegunów.o.

W rekonstruowaniu paleoklimatu pomocne są badania izotopów tlenu w wapiennych szkieletach organizmów morskich. Pozwalają one na określenie ówczesnej temperatury wody, ponieważ stosunek ilościowy tlenu O16 i O18 w wodzie morskiej zależy ściśle od temperatury w jakiej żyły organizmy, w których tlen się zachował.

Oczywiście tylko dlatego, że istniejemy my, to jeszcze nie powód, by Ziemia przestała żyć swoim rytmem. Pękania i ruchy kontynentów trwają nadal. Dziś technika pozwala nam zaobserwować większość zjawisk z kosmosu, skąd wielkie pęknięcia są doskonale widoczne. Tak np. przez całą wschodnią część Afryki obserwujemy długi łańcuch rowów, otoczony wysokimi wzniesieniami, którym angielski geolog J.W. Gregory nadał nazwę dolin ryftowych. Podobne stwierdzono również w Azji, Europie, Ameryce Północnej oraz w oceanach. Tworzą one jeden wielki system pęknięć skorupy ziemskiej o długości ponad 60 tys. km.
Obecnie uważa się, iż powstałych przez pęknięcia płyt jest około 100. ich rozmiary i kształty, podobnie jak prędkość ruchu ciągle się zmieniają.

Obenie obowiązująca koncepcja tektoniki płyt głosi, iż ponad 280 mln. lat temu istniał jeden prakontynent – Pangea, otoczony praoceanem Pantalassa. Zatoką tego oceanu było Morze Tetydy, którego pozostałością jest Morze Śródziemne. Pangea rozdzieliła się na dwa kontynenty, Laurazję i Gondwanę, które z kolei rozpadły się na mniejsze elementy: Laurazja – na Amerykę Północną, Europę, Azję bez Dekanu, a Gondwana – na Amerykę Południową, Afrykę, Dekan, Australię i Antarktydę. Dopiero ok. 70 mln. lat temu, w erze kenozoicznej, kontynenty przyjęły położenie obecne.





Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
kontakt

Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
religie
buddyzm
najnowsze
wszystkie
hinduizm
najnowsze
wszystkie
chrześcijaństwo
najnowsze
wszystkie
syberia
najnowsze
wszystkie
Europa
najnowsze
wszystkie
Azja
najnowsze
wszystkie
inne
najnowsze
wszystkie
Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 80
Najnowszy Użytkownik: Andrewpaike
udostępnij


507818 Unikalnych wizyt

Powered by: PHP-Fusion v6.01.6 | Theme DX-Dark by: Daemon-X

Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie